MacKozer

Magia dwóch palców, czyli o Makach i iPhone bardzo prywatnie

Posted on Listopad 22, 2009 by MacKozer

Moja żona jest zadeklarowanym użytkownikiem PC, zdarzyło się jej nawet powiedzieć żartem „hi I am PC”, choć moim zdaniem jest o wiele bardziej atrakcyjna od Johna Hodgmana.

Komputery Mac są w naszym domu od około 2 lat. Żona oczywiście zainteresowała się iMakiem, kiedy stanął na moim biurku. Spodobał się jej systemowy dock i różne bajery, których Windows nie posiadał. Agnieszka nie jest jednak gadżerciarą, więc te wizualne wodotryski nie skłoniły ją do przesiadki. Kiedy na wiosnę kupowałem jej nowego laptopa był to oczywiście komputer PC. Kilka miesięcy później poszła na zwolnienie w związku z zaawansowaną ciążą, a ja przeniosłem się z robotą i laptopem do salonu. Nowy MacBook Pro 13″, poza wyjazdami czy pracą w terenie lub kawiarni, stał się komputerem salonowym. Jeśli chciałem zrobić coś na większym ekranie, siadałem za stojącym na biurku iMakiem, od kilku miesięcy jednak większość prac wykonuję właśnie na wspomnianym MacBooku Pro. Komputer od tego czasu leży zawsze pod ręką.

Kilka miesięcy temu zaczął się proces, któremu przyglądam się z zaciekawieniem. Żona coraz częściej sięga po mojego MacBooka Pro, gdyż jest bliżej niż jej laptop (zwykle chowany w szufladzie), a poza tym wygodniej się jej pracuje. Komputer odpala się natychmiastowo (nie wyłączam go tygodniami), a poza tym posiada magiczny gładzik. Żonie zdecydowanie wygodniej pracuje się na lżejszym i mniejszym laptopie, który do tego oferuje wygody niedostępne w tej formie w innych maszynach. Coraz częściej spotykam się z sytuacją, kiedy muszę poczekać na dostęp do MacBooka, bo akurat żona coś na nim pisze. Nie znaczy to oczywiście, że jutro czy za tydzień powie, że chce mieć Maca, w jej przypadku ten proces jest bardzo powolny. Nie wynika w żadnym razie z magii nazwy komputera i świecącego jabłka, a z czystego pragmatyzmu i wygody.

Podobnie rzecz się ma z iPhone. Kiedy rok temu dostałem w abonamencie nowego iPhone 3G, starego dałem żonie, która przez rok traktowała go głównie jako telefon, grając czasem w naszą ulubioną grę – Mahjonga. Sytuacja zmieniła się momentalnie po urodzeniu naszego syna, Olafa. iPhone stał się dla niej jedynym wygodnym rozwiązaniem notatnika pory karmień i wszystkich innych ważnych informacji dotyczących opieki nad dzieckiem. Odkrywa teraz świat mobilnego internetu. Karmiąc syna ma do dyspozycji tylko jedną rękę, w której iPhone sprawdza się znakomicie.

Myślę, że jeszcze długo będzie ona PC, a proces przechodzenia będzie biegł swoim tempem, i o to przecież chodzi i nigdzie się nam nie spieszy.