Tymczasem model iTunes Store długofalowo nie przynosi po prostu spodziewanych korzyści wielkim wytwórniom. Śmiejecie się tu ze słów szefa Warner, ale taka jest smutna rzeczywistość – wytwórnie nie mają pomysłu na zagospodarowanie rynku, nie mają pomysłu na sprzedaż muzyki, a iTunes Store na dłuższą metę nie jest dobrym rozwiązaniem (z czego poważni artyści i producenci zdają sobie sprawę). Dlatego model – mniejsza sprzedaż za większe pieniądze – może naprawdę być dla nich po prostu tymczasowym ratunkiem dla zmniejszających się systematycznie wpływów ze sprzedaży muzyki w ogóle. Model sprzedaży „mniej za więcej” sprawdza się zresztą w przypadku mniejszych wytwórni i sklepów, które oferują muzykę drożej, ale w lepszej jakości, adresując swoją ofertę do prawdziwych melomanów, którzy byli, są i będą zawsze gwarantem sprzedaży, czego nie można powiedzieć o „ipodowcach”.

Osobiście uważam, że jeśli wielcy producenci muzyczni nie pójdą po rozum do głowy i nie zaczną stawiać na rozwój kultury muzycznej (tak jak za dobrych dla nich czasów nagrań winylowych) i rozwijać różne alternatywne platformy sprzedaży muzyki w internecie oraz nie przestaną traktować internautów jak piratów, a zaczną jak klientów, po kolei będą padać jak kawki (co im się w sumie należy, bo tak kończy się bezmyślność i zachłanność).